یعنی الان دو هفتهس فکر میکنم یه نفرو میشناسم، هیفده دقیقهس فهمیدم اشتباه فکر میکردم اونی فکر میکردم ایشونه، ایشون نیست، اوشونه! الان نمیدونم با چه رویی به همکلاسی بگم یه عکسی چیزی از بنده خدا بفرست من ببینم کی به کیه!! ولی جالبه ها! از وقتی فهمیدم به اسم میشناسمش به چهره نه، غلیان درونم خوابید الان ...

خانوم مسئول گوشاش سنگینه و سمعک استفاده میکنه، وقت حرف زدن انقدر صداش بلنده که من اگه کمی از تمرکزم کم کنم میتونم دستور پخت چیزکیک نیویورکی رو از پشت در بسته براحتی یاد بگیرم!... امروز ولی شنیدن صداش

این جمله رو شنیدین؟ جدیدا خیلیا استفادهش میکنن «اگه یه مسالهای ۵ سال دیگه برات مهم نیست، الان حتی ۵ دقیقهم بهش فکر نکن» میخواستم همینو بگم فقط! پ.ن: یکی به من بگه سارا (پلاکت) کجا رفت یهو!!!؟ سارا؟؟؟؟

من تا پارسال، اصلا تا همین 9 دی و ماجرای گرونیای اخیر شما بگو، تلویزیون با مردم که مصاحبه میکرد بعد در جواب سوال "نظرتون در مورد شرایط چیه؟" میگفتن "مشکلات داریم ولی کشور خودمونه و حلش میکنیم" میگفتم

You know! My brother once told me that nothing someone says before the word "BUT", really counts!

امروز یکی از شرکتهای دارویی معتبر معرفی دارو داشت برای متخصصهاب اینجا، پرزنتور یک پسر تقریبا شاید سیو دو سه ساله بود و یکی از تخصصهای داروسازی رو داشت. من اتفاقی برخوردم به یکی از اتندا و بهم سپرد

یه جا خوندم از حضرت علی که: برای هر چیز زکاتیست و زکات خرد، تحمل نادانان است. فصل الختام یا خطاب یا هرچی! تموم شد و رفت!

دیروز رفتم رادیولوژی برای اینکه عکس بگیرم از دندونام، بماند که چون محیط آموزشی بود یه سمتمو یکی از دانشجوها اومد بگیره، انقدر این فیلم عکسو زیر زبونم فشار داد که برید! حالا کار ندارم، خلاصه، وایستاده

نمیشه بورو فرستاد؟! چرا نمیشه واقعا؟! :| اینجا سیسییو ئه، خب؟ لوکیشن الانو میگم! سی سی یو (فکر کن حالم بذاره هی هر دفعه نیم فاصله بزنم!)ته یه راهروئه که راه در رو نداره، تقریبا هم 10 تا تخت دارن این

الان میدونین چجوری ام؟ دلم میخواد یکی بیاد بشینه جلوم بگه دقیقا چی تو مغزمه، حالم چجوریه و کلا باید چیکار کنم! بطور کل ها! اشاره به موضوع خاصی نداره! پ.ن1: اون ایست بازرسی پلیس بود؟ دو پست قبل گفتم؟

خب، الان مساله جالبی که هست اینه که کلا دنیا به کنار، من یکی بطور کل دنیارو فاکتور گرفتم از موقعیت سوق الجیشی که درش زندگی میکنیم، ولیکن من میخوام میدونم همه جای ایران اینایی دانشجوی پزشکی ن فکر میکنن

من نمیدونم چرا اینقد با لافکا دعوام میشه، حالا اینقد که میگم نه که هی هر روز اون یه چی بگه من یه چی بگما، نه، همون سالی سه بار که باهم حرف میزنیم هم من به نظرم دوبارش دعواست ولی به نظر خودم ازین دعواه

"خرگوش بخاطر اینکه میترسه فرار نمیکنه، بخاطر اینکه فرار میکنه میترسه"! یه چیزی هست که چند ماهی دلمو ماساژ میده. میدونین منظورم چیه؟ مثل وقتیکه یاد یه ماجرای خوب یا بد میفتی و حس میکنی یکی پایین قلبتو

من هروقت تهران میام با یه کتیبه حرف مواجه میشم، یه طومارشم برمیگردونم. ببین دست خودم نیستا، من کلا آدم حرف زنی نیستم ولی این اطرافیان نمیذارن. الان دختره تخت روبرویی دو ساعته داره با موبایل حرف میزنه

خب، نهایتا پس از تقریبا یک هفته به وطن برمیگردم. الانم تو فرودگاه نشستم تا خدا ساعت دیگه که پروازمه! یعنی من هردفعه میام این شهر ملت به طرز عجیبی به سمت فروپاشی در حرکتنu200d♀️ حالا کار ندارم، خلاصه که مغ

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

تلویزیون داره میخونه: برگرد! ای عاشق ترین همدرد آخر چگونه از خیالت بگذرم برگرد و غمگینم مکن شب ها ای آخرین رویا من بی تو از رویای خود تنهاترم تنها تر از اینم مکن و غیره که حقیقتا اصلا موضوعیت نداره ب

اول از همه خواستم از همین تریبون به پارس آنلاین اعلام کنم که :"خیلی مزخرف شدی دوست عزیزم، یعنی من بشینم پشت یه لاکپشتی قصد کنم از صندلی تو خونه منتقل بشم به یه صندلی در مقر گوگل، زودتر میرسم تا تو بخو

فکر کنم دارم توی خواب اینارو مینویسم شاید دلم یه متن خوب میخواست یا یه چیزی که بعدتر بخونمش و به ثبت کردنش افتخار کنم ولی خستهم اونقد که نمیتونم تعریف کنم مرسی باران برای تبریکت، شوکه بودم وهستم که

برادرم همیشه بهم میگه تو چجوری میتونی وسط اینهمه کاغذ و دفتر و کتاب کار کنی، درس بخونی، فکر کنی اصلا!!... بر خلاف من، اون وقتی درس میخوند خودش بود پشت میز، به انضمام همون یه دونه کتاب/جزوه هدف، با یه خودکار، ولی من یه میز یک در سه رو اشغال میکردم هرچی رم احتمال میدادم یک در هزار ممکنه حین خوندن نیاز...