حقیقتاً عنوانی به ذهنم نمیرسه و حوصلشم نیست درواقع

داشتم به این فکر میکردم که بعضی وقتا یه شرایطی واسه آدم پیش میاد، که باعث میشه کاملا حال حضرت هاجرُ

برای 7 بار طی کردن اووون مسافت بین صفا و مروه، و حتی اومدن و رفتن حضرت زینب از خیمه گاه به تل زینبیه رو

درک کرد!

متوجهین منظورمو؟!

بی قراریو میگم!

ایشالا که هیچوقت تجربه ش نکنه کسی!

خیلی حال مزخرفیه!

حتی مجبورت میکنه کاملا بی هدف تو پونزده دقیقه پونصد بار در یخچالو باز کنی!!

یا هی از پشت میزت بلند شی بری وایستی وسط هال، از هال بری آشپزخونه، باز برگردی پشت میزت!

لبخندم بزنیا!! ولی حالت دگرگون باشه!

..

پ.ن: احساس میکنم ارزش بار معنوی سعی صفا مروه و تل زینبیه رو آوردم پایین با این مثال آوردنم:|

کاری به متن من نداشته باشین، ارزششو حفظ کنین واسه خودتون! :|