طعم قهوه

نشسته بود روی صندلیِ حصیری، زیر سایه درخت چنار

هر از چندگاهی سرشُ به پشتی صندلی تکیه میداد و چشاشو میبست...

اونقدر که میشد ساعت ها به تلالو نور خورشید توی مژه های طلاییش خیره شد و به هیچی فکر نکرد...

به هیچی فکر نکرد و به تک تک ثانیه هایی که حضورش تهِ دلتُ خالی میکرده فکر کرد...

به تک تک ثانیه هایی که تونسته بودن قشنگ ترین پارادوکسهای زندگی بشن...