آدما، بعضی وقتا...

یه چیزی رو متوجه شدم از سال ۸۵ که دارم وبلاگ مینویسم، به مدت تقریبا ۳ سالِ و حتی یه قدری بیشتر که نوع ادبیات نگارشم ثابت مونده این خوب نیست درجا زدنه و دلیلشو فهمیدم بیشتر از ۵ ساله که کتاب نخوندم... خوندم اما نه درست و حسابی فاجعه ست منی که گونی گونی کتاب در سن ۹ سالگی میبخشیدم به این و اون ضعف مطالعه درم بیداد میکنه نامردم اگه یه فکری بحال خودم نکنم ...

خلاصه ما یه روز نشستیم، داوطلبانه، شاید بدون فکر، دستی دستی، دست خودمونو تو زندگی انداختیم عقب. ... پ.ن: یه دوستی، که البته ناشناسن قطعا! ، طی یک پیام خصوصی برای بنده نوشتن که این مطالبو مینویسی شوهر جمع کنی؟! منظورشون مطلب پایین! البته کامنت ایشون علامت سوال نداشت، من محض تنوع دوتا علامت اضافه کردم! الان سوال من اینه بقیه م اینجوری فکر میکنن؟!! در پاسخ به دوست ناشناسمونم نقطه گذاشته و اجازه میدم قدرت خلاقیتشون رشد کنه :| ...